Zofia Neymanowa
Biografia
Zofia Neymanowa urodziła się 13 maja 1910 roku w Pińczowie. Była córką Ludwika Waręskiego i Julii Łuniewskiej. Po przedwczesnej śmierci rodziców zamieszkała u brata ciotecznego, doktora Witolda Łuniewskiego w Tworkach pod Warszawą. W latach 1930-1938 studiowała historię sztuki i filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Zdobyła dyplom magistra z obu kierunków i przygotowywała rozprawę doktorską, ale plany naukowe przerwała II wojna światowa.
W czasie okupacji przebywała u krewnych pod Warszawą, a po wojnie osiedliła się w Sieradzu, gdzie pracowała jako nauczycielka. W 1948 roku została mianowana kustoszem muzeum, które oficjalnie otwarto w 1961 roku. Z pełnym zaangażowaniem tworzyła Muzeum Okręgowe w Sieradzu, koncentrując się na zbieraniu eksponatów i organizowaniu wystaw poświęconych kulturze ludowej regionu sieradzkiego.
Dzięki jej badaniom etnograficznym odkryto istniejące jeszcze ośrodki ludowego rękodzieła, a organizowane przez nią konkursy i wystawy umożliwiły wielu młodym ludziom ze wsi kontynuowanie tradycji rękodzielniczych. W latach 70. prezentowała polską sztukę ludową za granicą, uczestnicząc m.in. w realizacji polskiej części ogólnoeuropejskiej wystawy pod patronatem UNESCO „Miłość i małżeństwo” w Antwerpii i Liège.
Zofia Neymanowa była aktywna społecznie, należała do Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, gdzie pełniła funkcję prezesa oddziału łódzkiego. Zmarła 14 czerwca 1987 roku w Sieradzu i została pochowana na cmentarzu parafialnym w Warcie.