Zbigniew Kamiński
Biografia
Zbigniew Kamiński urodził się 1 maja 1922 roku w Pińczowie. Do 1935 roku ukończył siedem klas szkoły powszechnej w Sandomierzu. Podczas okupacji pracował jako robotnik i magazynier.
W styczniu 1945 roku na krótko wstąpił do Milicji Obywatelskiej, a następnie był kierownikiem sklepu spożywczego. W maju 1945 roku wstąpił do Wojska Polskiego w Kutnie. Uczestniczył w walkach z podziemiem niepodległościowym w okolicach Hrubieszowa, Tomaszowa Lubelskiego, Zamościa i Chełma.
Od maja 1946 roku pracował w wydziale personalnym MON w Warszawie, zaczynając od stopnia chorążego, a od lipca 1946 roku już jako podporucznik. W latach 1947-1948 ukończył wyższy kurs kwatermistrzowski, po którym otrzymał awans na porucznika. Od czerwca 1950 roku pracował w Departamencie Mundurowo-Taborowym, a od grudnia 1953 roku w Sztabie Głównego Zarządu Tyłów WP.
W latach 1955-1957 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie, a następnie pełnił funkcję zastępcy kwatermistrza 2 Ciężkiej Brygady Saperów w Kazuniu. W 1958 roku ukończył liceum ogólnokształcące i zdał maturę. Od 1959 roku był kwatermistrzem 1 Praskiego Pułku Zmechanizowanego.
W kolejnych latach zajmował wysokie stanowiska: od 1966 roku był szefem wydziału w Kwatermistrzostwie Warszawskiego Okręgu Wojskowego, a od 1969 roku szefem sztabu Kwatermistrzostwa. W 1973 roku został kwatermistrzem - zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. Jesienią 1975 roku otrzymał nominację na generała brygady, którą wręczył mu I sekretarz KC PZPR Edward Gierek w Belwederze.
Od 1978 do 1987 roku kierował Katedrą Taktyki Tyłów Wydziału Wojsk Lądowych ASG WP w Warszawie. W okresie stanu wojennego był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju - komisarzem wojskowym w Ministerstwie Rolnictwa. Jesienią 1987 roku zakończył służbę wojskową i przeszedł na emeryturę. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach w Warszawie.