Stanisław Skurczyński
Biografia
Stanisław Skurczyński urodził się 4 kwietnia 1892 roku w Pińczowie. Po ukończeniu progimnazjum w rodzinnym mieście, rozpoczął studia teologiczne w seminarium duchownym w Kielcach. Święcenia kapłańskie przyjął 29 marca 1914 roku. Jako wikariusz pracował w Gnojnie, Wawrzeńczycach i Niwce, a od 1920 roku był proboszczem kolejno w Korytnicy, Brzegach i przez 29 lat w Gnojnie koło Chmielnika.
Już jako ksiądz rozpoczął swoją przygodę z archeologią. W porozumieniu z władzami konserwatorskimi i muzealnymi prowadził liczne badania powierzchniowe i ratownicze. W 1929 roku Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie mianowało go oficjalnym delegatem na powiaty włoszczowski, kielecki i jędrzejowski. Odkrył wiele cennych stanowisk archeologicznych w ponad stu miejscowościach południowej i zachodniej Kielecczyzny.
Do jego najważniejszych odkryć należą zespoły z okresu wpływów rzymskich, takie jak „grób książęcy” z situlą i bogatym wyposażeniem ze Stawian, czy dwa groby kowali z Szańca i Korytnicy. Odkrył również cmentarzyska kultury łużyckiej, groby kloszowe, osadę wczesnośredniowieczną w Borkach pod Kielcami oraz grodzisko w Gnojnie.
W okresie międzywojennym przygotował prywatny pokaz archeologiczny obrazujący kulturę starożytnych mieszkańców Ponidzia i wygłaszał pogadanki o ochronie zabytków. Był autorem publikacji, w tym obszernego artykułu „Archeolog na probostwie” w „Pamiętniku Kieleckim”. Był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Archeologicznego.
W latach sześćdziesiątych przekazał zgromadzone eksponaty (ponad sto tysięcy zabytków) Muzeum Świętokrzyskiemu w Kielcach oraz placówkom w Szydłowie i Pińczowie. Zmarł 13 czerwca 1972 roku w Pińczowie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.