Jan Nepomucen Szczurowski

Śpiewak operowy (bas) i aktor teatralny
16.05.1771 30.10.1849 Pińczów

Biografia

Jan Nepomucen Szczurowski urodził się 16 maja 1771 roku w Pińczowie jako syn Michała i Franciszki ze Szczurowskich. Podstawy edukacji zdobywał w rodzinnym mieście, a następnie kształcił się w Krakowie w szkole śpiewu prowadzonej przez księdza Wacława Sierakowskiego pod okiem Franciszka Ksawerego Kratzera. Już w 1787 roku zadebiutował na scenie krakowskiej, a rok później występował z zespołem Wojciecha Bogusławskiego w Dubnie. Po powrocie do Krakowa dołączył do zespołu teatralnego Jacka Kluszewskiego.

W 1793 roku został zaangażowany jako basso buffo do zespołu Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie zadebiutował rolą Paniotta we 'Fraskatance' Giovanniego Paisiella. W tym samym roku wystąpił jako Altamur w operze Antonia Salieriego 'Axur, król Ormus', która była pierwszą operą seria wystawioną w języku polskim. 1 marca 1794 roku kreował rolę Bryndasa w prapremierowym przedstawieniu wodewilu Jana Stefaniego 'Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale'. W latach 1795-1799 śpiewał w zespole Bogusławskiego we Lwowie, gdzie grał również w zespole austriackim, a także grywał na wiolonczeli podczas koncertów organizowanych przez Józefa Elsnera.

W 1799 roku Szczurowski powrócił z zespołem Bogusławskiego do Warszawy i występował w Teatrze Narodowym aż do przejścia na emeryturę w 1839 roku, z krótką przerwą w sezonie 1806/1807, kiedy to koncertował we Lwowie, Dubnie, Kamieńcu Podolskim i Tulczynie. Gościnnie pojawiał się także w Kaliszu, Poznaniu, Białymstoku, Krakowie i Gdańsku. W latach 1813-1821 był akcjonariuszem spółki akcyjnej kierującej Teatrem Narodowym, powołanej przez Ludwika Osińskiego. W 1833 roku zaśpiewał rolę Bartola w 'Cyruliku sewilskim' Gioacchino Rossiniego podczas przedstawienia inaugurującego nowy gmach Teatru Wielkiego w Warszawie.

W 1839 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Kielcach, gdzie organizował koncerty i angażował się w życie społeczne, będąc członkiem Rady Nadzorczej Kieleckiego Zakładu Opiekuńczego. W 1845 roku wrócił do Warszawy, gdzie wystąpił podczas uroczystości 25-lecia Resursy Kupieckiej. Zmarł 30 października 1849 roku w Warszawie i został pochowany w katakumbach na cmentarzu Powązkowskim.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Występował w Teatrze Narodowym w Warszawie przez 40 lat (1799-1839)
Kreował rolę Bartola w 'Cyruliku sewilskim' Rossiniego podczas inauguracji Teatru Wielkiego w Warszawie w 1833 roku
Obchodził jubileusz 50-lecia pracy artystycznej w 1837 roku
Przełożył z francuskiego melodramat 'Wielki myśliwy, czyli Wyspa Palmowa'
Rekomendował Karola Kurpińskiego na dyrygenta Teatru Narodowego

Ciekawostki

Był członkiem loży masońskiej
Uczył gry na fortepianie córkę Karola Kurpińskiego
W 1806 roku przetłumaczył melodramat 'Wielki myśliwy, czyli Wyspa Palmowa'

Udostępnij