Edward Sztafrowski
Biografia
Edward Sztafrowski urodził się 19 września 1929 roku w Pińczowie, w rodzinie Jana i Stanisławy z domu Bałazińskiej. W rodzinnym mieście ukończył szkołę powszechną oraz Gimnazjum i Liceum im. Hugona Kołłątaja, gdzie w 1948 roku zdał maturę. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach, a w 1954 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Franciszka Sonika.
W latach 1956-1959 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując tytuł magistra. W 1960 roku obronił rozprawę doktorską „Warunki budowy kościoła w prawie kanonicznym” napisaną pod kierunkiem Józefa Rybczyka, otrzymując stopień doktora prawa kanonicznego. Krótko potem, bo w 1961 roku, rozpoczął pracę jako wykładowca w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach.
W 1967 roku związał się zawodowo z Wydziałem Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie objął stanowisko adiunkta w Katedrze Kościelnego Prawa Cywilnego. W 1973 roku, na podstawie dorobku naukowego i rozprawy „Kolegialne działanie biskupów na tle Vaticanum II. Studium dogmatyczno-kanoniczne”, otrzymał stopień doktora habilitowanego. Następnie został mianowany profesorem ATK. Wypromował wielu doktorów, w tym m.in. Jana Macieja Dyducha (1980) i Józefa Wroceńskiego (1985).
Edward Sztafrowski był autorem licznych publikacji z zakresu prawa kanonicznego, w tym wielotomowych podręczników, komentarzy liturgicznych oraz opracowań posoborowego prawodawstwa kościelnego. Jego najważniejsze dzieła to „Podręcznik prawa kanonicznego” (t. 1-4, 1976-1986) oraz „Prawo kanoniczne w okresie odnowy soborowej” (1976-1979). Zmarł 21 kwietnia 1992 roku w Kielcach.