Chaim Dawidsohn

Rabin
30.11.-0001 17.03.1854 Pińczów

Biografia

Chaim Dawidsohn urodził się w 1760 roku w Pińczowie. Był polskim rabinem, kupcem i uczonym, który przez wiele lat odgrywał ważną rolę w życiu żydowskiej społeczności Warszawy.

W 1801 roku objął kierownicze stanowisko w Bractwie Pogrzebowym (Chewra Kadisza) w Warszawie, zarządzając również administracją szpitala. Po rozwiązaniu warszawskiej gminy żydowskiej w 1831 roku, był jednym z trzech dozorców wyznaczonych przez władze.

W okresie powstania listopadowego, wraz z rabinem Szlomo Zalmanem Lipszycem, sprzeciwiał się przyjmowaniu Żydów do wojska, argumentując to obowiązkiem golenia. Mimo to zachęcał do pomocy powstańcom. W 1838 roku zbierał składki dla bractwa wspierającego osadników w Izraelu.

Po śmierci Lipszyca w 1839 roku, Dawidsohn został wybrany na naczelnego rabina Warszawy, mimo podeszłego wieku. Był znany z głębokiej wiedzy talmudycznej i zamiłowania do halachy. Krótko przed śmiercią spalił wszystkie swoje zapiski, uznając je za niegodne publikacji.

Był misnagedem, żył w duchu ortodoksyjnym, ale cieszył się szacunkiem zarówno wśród chasydów, jak i maskili. Zachęcał polskich Żydów do nauki języka polskiego i tłumaczenia modlitewników. W 1849 roku apelował o porzucenie tradycyjnych strojów na rzecz ubioru zgodnego z przepisami władz.

Chaim Dawidsohn zmarł 17 marca 1854 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Naczelny rabin Warszawy w latach 1839-1854
Wybrany na rabina dzięki inicjatywie Icchaka Meira Altera lub sugestiom Jaakowa Gesundheita
Znany uczony talmudyczny i entuzjasta halachy
Zachęcał polskich Żydów do nauki języka polskiego i tłumaczenia modlitewników

Ciekawostki

Krótko przed śmiercią spalił wszystkie swoje zapiski, uważając je za niegodne publikacji.
Był szanowany zarówno wśród chasydów, jak i maskili, mimo że sam był misnagedem.
W 1849 roku apelował do Żydów o zaniechanie noszenia długich pejsów i czapek futrzanych.

Udostępnij