Chaim Dawidsohn
Biografia
Chaim Dawidsohn urodził się w 1760 roku w Pińczowie. Był polskim rabinem, kupcem i uczonym, który przez wiele lat odgrywał ważną rolę w życiu żydowskiej społeczności Warszawy.
W 1801 roku objął kierownicze stanowisko w Bractwie Pogrzebowym (Chewra Kadisza) w Warszawie, zarządzając również administracją szpitala. Po rozwiązaniu warszawskiej gminy żydowskiej w 1831 roku, był jednym z trzech dozorców wyznaczonych przez władze.
W okresie powstania listopadowego, wraz z rabinem Szlomo Zalmanem Lipszycem, sprzeciwiał się przyjmowaniu Żydów do wojska, argumentując to obowiązkiem golenia. Mimo to zachęcał do pomocy powstańcom. W 1838 roku zbierał składki dla bractwa wspierającego osadników w Izraelu.
Po śmierci Lipszyca w 1839 roku, Dawidsohn został wybrany na naczelnego rabina Warszawy, mimo podeszłego wieku. Był znany z głębokiej wiedzy talmudycznej i zamiłowania do halachy. Krótko przed śmiercią spalił wszystkie swoje zapiski, uznając je za niegodne publikacji.
Był misnagedem, żył w duchu ortodoksyjnym, ale cieszył się szacunkiem zarówno wśród chasydów, jak i maskili. Zachęcał polskich Żydów do nauki języka polskiego i tłumaczenia modlitewników. W 1849 roku apelował o porzucenie tradycyjnych strojów na rzecz ubioru zgodnego z przepisami władz.
Chaim Dawidsohn zmarł 17 marca 1854 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej.